نشريه الکترونيکي منفي - شماره ششم | ايستگاه اصلاحات، هادي دوست محمدي

ايستگاه اصلاحات

ويژه نامه خاتمي نشريه منفي

هادي دوست محمدي | hadii [at] manfi [dot] net

ايستگاه راه آهن شلوغ بود . جمعيت در گوشه و کنار موج مي زد . 8 سال پيش را مي گويم . قرار بود مهماني بيايد . مهماني 4 ساله که هنوز نديده بودنش ، نا شناخته بود در آن روزها . دوم خداد بود که قطار بايست سر برسد .

جمعيت اطراف ايستگاه موج مي زد . نگهبان ايستگاه مدام جمعيت را به عقب هل مي داد . زيرا که قطار بيار تند رو بود و ايستادن مردم کنار ريل بسيار خطرناک .

چشم ها همه دور دست ها را مي نگريستند تا مبادا تماشاي قطار و مسافرش را از دست بدهند . بالاخره قطار سر رسيد . را ست مي گفتند . عجب قطاري بود . نوي نو بود . بدنه اش برق مي زد . براي همه تازگي داشت ديدن چنين قطاري و ديدن مردي که مسافر اين قطار بود.

مسافر اما هرگر از قطار پياده نشد . تنها لبخند زد و اين لبخند هيچ گاه از لبانش محو نشد . مسافر کارهاي مهم تري داشت . قطار به حرکتش ادامه داد اما نه با همان سرعت . موانع زيادي سر راه قطار سبز شدند . مسافر ناچار شد از قطار پياده شد و موانع را کنار بزند . کمرش زير بار اين موانع خم شد . افراد معصوم بيگناهي را به زير چرخ هاي قطار هل دادند تا مسافر را بوي تعفن آزرده کند .

مسافر اما نا اميد نشد ، پياده شد و نگذاشت کسي را زير چرخ ها هل بدهند . گاهي هم مجبور شد ريل ها را امتداد دهد تا بتواند راهش را همچنان ادامه دهد . مسافر در فرصت چهارساله اش ايستگاههاي زيادي ساخت و وقتي چهارسالش پايان سافت راهي آخرين ايستگاه شد .

ايستگاه ولي باز هم پر از جمعيت بود ، اين بار 22 ميليون نفر به استقبال قطار آمده بودند . مسافر انگار خودش هم از چيزي خبر نداشت ، غافلگير شده بود . اما در عين حال خسته بود ، خنده اما در عين خستگي هم بر لبانش بود . استقبال جمعيت او را دلگرم کرد . دلگرم به ادامه ي راه ، ولي براي ادامه ي راه مسافر مجبور بود ريل ها را بازسازي کند و قطار را تعمير کند .

اما کار طاقت فرساي مبارزه با بحران ها نه فرصت استراحت به او داد و نه فرصت دستي کشيدن به سر و روي قطار .

22 مليون نفر منتظرش بودند و او چون پشتش به اين 22 مليون گرم بود به راهش ادامه داد . باز هم ايستگاه هاي زيادي ساخت . يکي از ديگري مجلل تر وزيباتر .

اما...

حالا که من دوباره نمي دانم چند نفر در اين ايستگاه به انتظارش هستند باز هم دارد لبخند مي زند و من پيش خودک فکر مي کنم اين مسافر تا ابد سرنشين اين قطار خواهد بود .

از بين جمعيت که بيرون مي آيم به دوردست مي نگرم ، ريل ها تا ابد ادامه دارند و مسافري جديد آمده تا با [ ...] روي اين ريل هاي درخشان شادي کند و گاهي لبخند بزند .