دارم به سيزدهم مرداد 1384 مي انديشم. روزي که ديگر خاتمي رفته است. مايي که جوانيمان با او آغاز شد و شکفتنمان با او به سرانجام رسيد.
ما به خاتمي عادت کرده بوديم. به حرف هايش. به لبخندش و به چشم هاي نگرانش!
به عذرخواهي هاي مداومش از ملتي که او را در قامت قهرمان افسانه هايش مي پنداشت و او تنها، سيد محمد خاتمي بود. مردي که از قهرمان پروري گريزان بود و مردمان وطنش را به تعقل فرا مي خواند.
عادت کرده بوديم به زنداني شدن نزديک ترين ياران خاتمي به جرم سردادن فرياد آزادي و به شرمساري او در برابر فشار نگاه هايي که به او اميد بسته بودند.
به حرف هايي که به عادت روزانه ما درآمده بودند:" آزادي، دموکراسي، عدالت، معنويت، مردمسالاري و ...".
به دوم خرداد 1376 مي انديشم. به نور اميدي که در چشمان 20 ميليون جوان و ميانسال و پيراني موج مي زد که انگار به آسمان آبي، نگاهي دوباره انداخته بودند.
به ورود سرزده خاتمي به نمايشگاه مطبوعات فکر مي کنم؛ آن گاه که دختران و پسران از ديدنش اشک شوق بر گونه هايشان روان شده بود و من گوشه اي اين همه را فقط به نظاره ايستاده بودم!
به روزهايي فکر مي کنم که خاتمي پايش را از ايران بيرون نگذاشته، آزادانديشي را در بند مي کردند و روزنامه اي را مي بستند و جهانگردي را سنگ باران مي کردند و قائله اي تازه برپا مي کردند!
يادش به خير! روزهايي که با اشتياق مقابل چهارگوش "رسانه ملي" مي نشستم تا سخنان سفير کشورم را در مجامع مهم بين المللي گوش کنم و با افتخار سر برآورم.
به ياد يادداشتم مي افتم که در روزنامه نوروز سال 1380 به چاپ رساندم و بنا به دلايل زيادي از خاتمي خواستم که براي بار دوم نيز به ميدان انتخابات گام نهد.
و به پاسخي مهر آميز از سوي خاتمي که از نامه ام تشکر کرده بود!
ما به خاتمي عادت کرده بوديم!
مگر خاتمي چه کرد و که بود؟!
خاتمي برآيند خواسته مردمي بود که در آن روزگاران خواسته يا ناخواسته، دانسته و ندانسته ، آزادي را فرياد مي زدند. آزادي از انجماد فکري. آزادي از حبس شدن واژه ها در حنجره خسته آناني که مي انديشدند.
خاتمي محصول تحول روزگاراني بود که در خرداد 76 مجال بروز يافته بودند و صداي تحولشان را به گوش حاکميت مي رساندند.
خاتمي نه قهرمان بود و نه مي خواست قهرمان باشد!
خاتمي نه براي براندازي آمده بود و نه روح انقلابي داشت!
خاتمي مردي بود از جنس همين مردمي که هر روز از کنارشان مي گذريم .
اما آن چه که خاتمي را "سيد محمد خاتمي" کرد، صداقت بود و صبر!
خاتمي به خوبي مي دانست که چاره استبدادزدگي تاريخي يک ملت با 4 سال و هشت سال حل نمي شود. خاتمي نگران بود از شتاب زدگي مردمي که تحول را در همين نزديکي ها مي ديدند.
خاتمي نگران بود از فزوني خواسته هاي ملتي که به او دل بسته بودند تا شاهکاري بيافريند .
شايد مردم شاهکاري از او نديدند ولي به واقع ، خاتمي شاهکار آفريد!
کافي است به 9 سال پيش بازگرديم و به نگاه هايمان در آن روزها، به فکرها و انديشه هايمان در آن روزگاران نظاره اي کنيم.
آن روز چقدر به خودآگاهي رسيده بوديم و امروز چه ميزان؟
امروز هر شهروندي را که مي بيني ، سخن از حقوق اساسي خويش مي گويد. نوجوان امروز با نوجوان 10 سال پيش از زمين تا آسمان متفاوت مي انديشد و طلب مي کند.
از ناکامي هاي خاتمي گفته اند و شنيده ايم اما اين ها را که گفتم تنها گوشه اي است از شاهکار خاتمي!
شايد متهم شوم به احساسي نوشتن و خوش بينانه ديدن. اما مهم نيست بگذار هر چه مي خواهند بگويند!
من هم دوران قبل از خاتمي را تجربه کرده بودم و هم دوران او را! با تمام وجودم حس مي کنم که کجا ايستاده بوديم و اينک کجاييم.
دوران خاتمي براي کاريکاتور ايران نيز دوراني است طلايي!
بارها گفته ام و باز مي گويم که طلايي ترين دوران تاريخ کاريکاتور ايران، در اين دوره شکل گرفته است.
نقد قدرت، مهم ترين رسالت کاريکاتوريست هاست و خاتمي تبلور صاحب قدرتي بود که تحمل نقدپذيري را به اثبات رساند. او آن گونه که مي گفت عمل کرد. او تحمل کرد، صبر پيشه کرد و در حافظه تاريخي ما ماندگار شد.
اينک ماييم و صندلي قدرتي که براي خاتمي بسيار کوچک بود.
دوران تازه اي آغاز شده است و نگرانيم از آن چه در آينده انتظارش را مي کشيم.
کاسه اي آب در دست دارم و با قرآني به بدرقه خاتمي آمده ام :
"خداحافظ آقاي رييس جمهور!"