جمع آوري پرونده اي براي سيد محمد خاتمي بسيار سخت بود . اما سختي اش براي من بسيار شيرين بود . به نظرم وظيفه اي بود که بايد انجام مي شد . مطالب رسيده به منفي هم خوب بود و هم قابل تقدير اما بايد مواردي رعايت مي شد و با کمال پوزش مواردي هم سانسور !
با روزنامه نگاران ، هنرمندان و منتقدين تماس مي گيرم و آنها که اکثرا براي همکاري با يک نشريه ي اينترنتي بهانه هايي مي تراشند اين بار با گرمي استقبال مي کنند . دليل استقبالشان هم روشن بود . تقديري علني از مردي که فضا را براي فعاليت همه ي ما آماده کرد .

در همه ي موارد رسيده به منفي ، بغضي ديده مي شد . بغضي ناشي از پايان دوراني خوش و نگراني از پا گذاشتن به ميداني نا معلوم .
پا گذاشتن به ايراني که از آينده اش ديدگاه درستي نداريم .

در بحبوحه ي آماده سازي اين پرونده ، نشريه ي منفي هم دست خوش تغييراتي اساسي در شکل تحريريه و اعضاي آن شد . شايد منفي هم بحراني کوچک را پشت سرگذاشت تا با نيرويي تازه نفس آماده ي ادامه دادن راه خود شد .

اين شماره از منفي را در حالي به محمد خاتمي تقديم مي کنيم که او ديگر رئيس جمهور ايران نيست و ديگر به تکه اي درخشان در تاريخ ايران بدل شده است .
از رفتنش کمي بغض کرده ايم اما بايد حرف او هم يادمان باشد که با رفتن من ( خاتمي ) هيچ چيز تمام نشده و ما بايد هم چنان براي تحقق آزادي مبارزه کنيم . يادمان باشد مبارزه تازه آغاز شده ... اما غمهايمان هم چنان پا برجاست .
هميشه پيش از آن که فکر کني اتفاق مي افتد ، بايد براي روزنامه، پيام تسليت بفرستيم .

وي که براي بازديد به آبشار نياگارا رفته بود، از همان بالا هل داده شد. همگان کف زدند و سوت کشيدند. خبرنگاران بي بي سي و سي ان ان و شبکه الجزيره جمع شدند و از خاتمي پرسيدند« چي شد که پريديد؟» خاتمي گفت« اگر بفهمم کدوم پدرسوخته اي منو پرت کرده توي آب، پدرش رو در مي آرم.» ...

مگر خاتمي چه کرد و که بود؟! خاتمي برآيند خواسته مردمي بود که در آن روزگاران خواسته يا ناخواسته، دانسته و ندانسته ، آزادي را فرياد مي زدند. آزادي از انجماد فکري. آزادي از حبس شدن واژه ها در حنجره خسته آناني که مي انديشدند.

باور کنيم که ديگر آقاي خاتمي «خودمان» که از هر جا و هر کسي دلمان مي گرفت به او مي نوشتيم و حرف مي زديم و حتي بد و بيراه مي گفتيم و او را در بدترين لحظات و حتي پر گلايه ترين مواقع از «خودمان» مي دانستيم از امروز در حاکميت نيست که عقده دل خالي کنيم.

چشم ها همه دور دست ها را مي نگريستند تا مبادا تماشاي قطار و مسافرش را از دست بدهند . بالاخره قطار سر رسيد . را ست مي گفتند . عجب قطاري بود . نوي نو بود . بدنه اش برق مي زد . براي همه تازگي داشت ديدن چنين قطاري و ديدن مردي که مسافر اين قطار بود.

خاتمي توانست به بعضي ها بفهماند که سنگ اندازي هايشان ديگر کارساز نيست و مردم ( تا حدي ) به شعور سياسي رسيده اند . مردم مي خواستند به دريا بزنند تا تر شوند ، مي خواستنند شاد شوند ، از ستم آزاد شوند .

تقصير تو نبود که ما به جاي اينکه ? سال بزرگ بشيم ??? سال پير شديم . تقصير تو نبود که همه چاله هاي آب خالي بود و بارون که ميباريد رقصيدن زيرش مي شد گناه. تقصير تو نبود که به جرم لبخند دارت مي زدن و به جرم لبخند نزدن مي بردنت تيمارستان .

لحظه اى به من نگاه كرد و دوباره لبخند زد و گفت: براى پرزيدنت شما، با تعجب بيشتر از او توضيح خواستم و اين شهروند اسپانيايى با آب و تاب از سخنرانى شب پيش خاتمى در سازمان ملل و طرح ايده گفت وگوى تمدنها تعريف كرد.

و حال در آستانه دهه سي زندگيم ديگر نه آن بهار را دارم که تهران با دود و دم و زباله و ترافيکش ، بهاري نمي گذارد براي آدم و نه ديگر آن رهايي را که به راه خويش بروم .من مسوليت انسان را بر دوش مي کشم اکنون.مثل بسياري ديگر.

هشت سال با ما بودي و ما با تو نبوديم. من و ما در ذاتمان، در اعماق وجودمان، دموکراسي را برنمي تابيم. رئيسي از نظر ما خوب است که بگويد همين که من مي گويم. رئيسي از نظر ما خوب است که هاله قدسي پيرامونش ببينيم.

خاتمي نه ترمز آزاديخواهي بود، و نه مظهر بزدلي و خيانت. ادبياتمونو عوض کنيم. بزدلي و خيانت کلمات خيلي بزرگي است...به آدمي مثل خاتمي نميچسبه! خاتمي با خودش اميد رو آورد. چيزي که از ادبيات روزمره ما حذف شده بود.

خاتمي بود که اين بينش غربي را دچار تزلزل کرد و ما هم مثل آنان راه هاي مسالمت آميز تغيير را پذيرفته ايم. با ايده گفتگوي تمدنهايش خط بطلاني کشيد بر ايده برخورد تمدنهاي سامويل هانتينگتون امريكايي و ديديم دنيا چگونه به استقبال اين پيشنهاد سر فرود آورد. شعارش همان شعوري بود که امير کبير را به ميدان سياست کشاند: قانون مداري

بدي سيد اين بود که اگه از ما خوشش نمي اومد هم! مجبور بود تحمل کنه.
ولي خوبي شوما اينه که خوشت نياد تو تير با تيرو تو مرداد با مرداد [...]( ايضا سانسور- سردبير)